Blau Line, de Belkiss Oliveira

Comeza a conta atrás para rematar o curso. Acompáñanos nesta recta final a artista portuguesa Belkiss Oliveira, que trae ao espazo expositivo de Aire centro de Arte a súa exposición Blau Line. Será o 28 de abril ás 20h.

Blau Line é un camiño entre as texturas. Por unha banda, o azul cobra protagonismo convidándonos a mergullarnos en augas e ceos máis ou menos revoltos. A través dunha sensación de movemento, as pezas semellan cobrar vida transmitindo unha sensación de liberdade. Do azul, branco… imos pasando aos negros e vermellos entrando noutras pezas nas que os elementos de refugallo -moitas pezas están creadas sobre base de madeira- se combinan entre si acadando novas formas.

Belkiss Oliveira (Oporto 1964), expón en Portugal desde 2005 e en España desde 2009. Nas súas obras prima o xesto sobre o resultado estético (que no entanto consegue sen dificultade) xa que considera o acto creador como un ritual. Traballa a madeira, na que vai aplicando distintas capas de cor ou colorante.

A exposición estará ata o 15 de maio.

Por favor seguenos e comparte:

Baby Band!

O 29 de abril ás 11:30h, Aire centro de Arte énchese de música e contos para todas as idades. Desde A Coruña chega a Baby Band! A través do seu último espectáculo Canta Poesía, a banda fará un percorrido pola poesía actual e de sempre a través “dun divertido e entrañable espectáculo para toda a familia”.

Debedes saber que a Baby Band de Cornelia Craft é moito máis que un espectáculo de contos con música en directo pois busca a estimulación temperá das crianzas no que se “usa  expresión musical como ferramenta para abordar a intelixencia emocional”.

Que se logra con todo isto? Que as crianzas, a través da combinación de distintas artes se desenvolvan a nivel cognitivo, social e sensorial. Para iso, Cornelia Craft mestura a creación, o xogo, o baile… conseguindo, grazas á participación das propias crianzas, que cada actuación sexa diferente e única. O rock, a bossa, o soul e outros moitos estilos musicais mestúranse co teatro nunha experiencia pedagóxica diferente.

“Imaxinación, maxia, creatividade e ilusión”, son as verbas coas que se define Cornelia Craft e a súa Baby Band. Palabras que xa demostraron o seu peso coa súa participación en espazos como o XVIII Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, ao que levaron o seu espectáculo sobre o libro Funámbulus escrito por Álex Tovar e ilustrado por África Fanlo.

A Baby Band está composta por David Tomás,  músico e mestre de primaria; Flavia Barreiro, contacontos e guionista; Miguel Ansel, biólogo e violinista e Bego Garea, directora creativa e voz na Baby Band e fundadora de Cornelia Craft.

O prezo varía en función dos membros da familia que nos visiten: 6€ de vir sós ou soas, 12€  unha crianza con acompañante (a partir de 12€ o prezo subirá 3€ en función dos membros que veñan).

Por mor de aforo é preciso reservar a vosa praza. Podedes chamar ao 981 589 059 ou escribir a airecentrodearte@gmail.com.

Agardámosvos! Estamos seguras de que non vos defraudaremos!

Por favor seguenos e comparte:

Puntadas dunha vida

Os espazos, de xeito inconsciente, inflúen en nós, de igual xeito que nós influímos neles. De aí, que na maioría das ocasións, os lugares que habitamos sexan un reflexo xa non só da nosa personalidade, senón tamén do momento emocional e vital no que nos atopamos.

Julia Ferradás vén de inaugurar a exposición Fachadas de Fío no micromuseo de xénero #casamorada. Trátase dun conxunto de casas bordadas a man sobre teas de distintas cores. Porén, non son unhas casas cales queira. Son espazos que habitou nalgún momento da súa vida, o que lle dá a mostra un carácter case de resumo existencial.

A artista comezou bordando catro casas coa intención de probar técnicas e proxectos novos. Viña de estar centrada principalmente na fotografía e na ilustración. O que non deixa de ser curioso é que tanto no plano da fotografía como nestes bordados se centre nas casas, pero nos fogares pasados. Nas fotografías retrata edificios en ruína mentres que estes cadriños recollen edificios habitados por ela nalgún momento. “O da fixación coas casas ven de lonxe… Marcoume moito de pequena un cambio de casa, simplemente deixabamos unha vella por unha nova no mesmo lugar. Pero deixaba tanto alí dentro naquela casiña… Logo os maiores sempre che contan vellas historias… e as vivendas sempre teñen moito peso, sobre todo no mundo labrego… Supoño que inconscientemente, eu bebín dese cariño pola figura da casa”, confesa Ferradás.

O proceso de creación de Julia Ferradás comeza co bosquexo das casas no reverso das teas de cores. Estas teas proceden dun mostrario de tecidos para bebés o que remarca aínda máis o carácter infantil destas creacións. Un carácter intencionado pois as imaxes lembran a esas casiñas sinxelas que debuxabamos de nenas: coas súas ventás, porta, cheminea, se cadra algún balcón… Debuxos doados pero que agochaban toda unha historia detrás deles, que vai alén da fachada exterior. Unha vez máis regresamos á infancia cun sorriso máis que con nostalxia.

Entre dúas e tres horas pasa Julia dando puntadas, ás veces de fío negro, outras de fío branco, coma quen constrúe o seu fogar paso a paso, cos tremores de pulso, cos puntos superpostos… Nun regreso á pureza e ás liñas lenes que saen dos dedos das crianzas.

Estas fachadas conforman unha especie de vila coa #casamorada. Edificios illados, casas que seguen un camiño. E cada unha agocha unha historia dentro que só coñece quen habita nela. Cantas veces nos preguntamos que acontecería tras as ventás que se acende de noite ou as primeiras en prenderse na madrugada? Cantas veces nos imaxinamos como sería a veciñanza de certos edificios? Fachadas de Fíos, igual que #casamorada, pídenos que vaiamos alén deses muros, que os atravesemos sen medo ao persoal.

De feito, Julia acompaña a exposición cun conto (que podedes ler en Aire centro de Arte) que comeza coa frase “Coida ben o que dis, que as paredes todo o escoitan”. E se falaran… cantas historias contarían! E aí está a esencia da exposición Fachadas de Fío, en deixar que as paredes conten as historias que pechan : “Non, non era unha casiña con encanto, pero a casa da avoa tiña todo o preciso para ser a casa dos seus soños”. Con esta cita deixamos a reflexión de como somos quen de poder construír, reconstruír, destruír o espazo que habitamos, alén das aparencias.

Julia recoñece que agora está nun momento centrado na docencia, mais hai cousas das que unha non pode desprenderse, polo que estamos convencidas de que nunca deixará de crear.

Fotos da exposición: Nacho Mascuñán

Por favor seguenos e comparte:

Un refuxio para a sororidade

Bibi Martín amosa en Íntima unha mostra moi persoal da súa obra de carácter interdisciplinar. O pasado venres 3 de marzo, inaugurouse en Aire centro de Arte a exposición desta artista, que consegue que os seus traballos dialoguen baixo a bandeira da sororidade.

Íntima explica a obra de Bibi coma un proceso en constante transformación, aberto e cambiante. Este concepto ilústrase perfectamente nunha das creacións clave da artista: Patrimonio. Esta obra configurouse coma o seu traballo de fin de grado. Componse de pezas de cerámica en forma de senos femininos. Cerámicas “relajadas y tensas, constreñidas y libres, sinceras y mentirosas, cerámicas. Calmadas y agresivas, compactas y líquidas, ásperas y mórbidas, dolidas y extasiadas de placer”, coma ela mesma as define.

Asemade, Patrimonio nace como un refuxio para a súa nai, figura fundamental en todas as obras, sendo a súa presenza unha constante no traballo do artista. Do mesmo xeito, esta obra reflexa outro dos conceptos fundamentais para Bibi, que non é outro que o proceso de traballo. Patrimonio foi evolucionando ao longo do tempo, sempre en función dos espazos, de modo que en cada exposición varía e se enriquece.

Bibi Martín elixe o corpo feminino como peza vehicular do seu traballo, posto que para ela este é unha barreira entre todo o que acontece no noso interior e o que sucede ao noso redor. A elección do corpo feminino non é casual, senón que deriva doutro concepto de vital importancia: a sororidade, ese apoio mutuo entre mulleres case a modo de irmandade en defensa en contraposición ao patriarcado.

A importancia da exploración do corpo feminino na súa arte tamén se reflicte na súa obra realizada con canicas que nos remite ao interno, o visceral, a dor menstrual. Así pois, todo xira en torno á intimidade, ao persoal, polo que non é estraño que unha das obras que nos mostra teña coma base un colchón, lugar de amparo e abrigo, o noso refuxio máis íntimo. É por iso que esta obra acolle as imaxes máis íntimas da artista.

Toda esta idea que transmite coa súa arte, entronca perfectamente con Matriz, temática sobre a que pivota o fanzine deste trimestre. A propia Bibi definiu Aire coma unha matriz, un lugar de refuxio no que a sororidade se fai patente a través do seu equipo. Equipo en grande medida conformado por mulleres que se serven de apoio as unhas ás outras.

O mellor maneira de explicar Íntima é a través das propias palabras que a artista deixou en Matriz para definila:

Colmaré de pensamiento estas paredes,

que se vuelven inmensas, hinchadas y redondas.

Que sudan. Sudan y gritan.

Espacios reducidos, vivos,

que palpitan y vibran.

Espacios que no existen.

A exposición estará dispoñible en Aire centro de Arte ata o 17 de abril.

TEXTO: Eia Crego e Guadalupe Lorenzo
FOTOGRAFÍAS: Nacho Mascuñán

Por favor seguenos e comparte:

Briconsello legal (XX): a hipoteca dos dereitos do autor

Esta semana, a nosa colaboradora, Visi López del Riego, avogada especializada en temas de cultura, dedica un  Briconsello legal xeral a quen estea pensando en hipotecar a súa creación. Porque…

PÓDENSE HIPOTECAR OS DEREITOS DE AUTOR? SI E NON…

Convídovos a seguir estes tres pasos sinxelos para romper a ambigüidade creada.

1.- SI poden ser obxecto de hipoteca os DEREITOS DE EXPLOTACIÓN sobre as obras artísticas, o que inclúe a súa reprodución, distribución, comunicación e transformación.

2.-NON poden hipotecarse:

-as obras artísticas (en si mesmas).

-os dereitos morais sobre obras artísticas: divulgación, paternidade, integridade, modificación, retirada e acceso.

-os dereitos de remuneración sobre obras artísticas.

3.-A hipoteca constituirase en ESCRITURA PÚBLICA (ante notario) e deberase inscribir oblrgatoriamente no Rexistro de Bens Mobles e voluntariamente no Rexistro de Propiedade Intelectual.

LEMBRADE que a hipoteca é un dos documentos legais que máis dores de cabeza dá nestes tempos, así que, se ben pode ofrecerse como unha solución xurídica adecuada a determinados problemas xurídicos, hai que extremar os coidados á hora da súa constitución.

Para calquera dúbida ou curiosidade acudide a

Visi López del Riego

Aire centro de Arte

Caldeirería 50, 2º

981 589 059

TEXTO: Visi López del Riego

Por favor seguenos e comparte: